Door: Swie Tio

Vergeet die naam even: audiotransparent is een stuk minder transparant dan voorheen. Het op de twee voorgaande cd’s zo rustige, melancholieke geluidsbeeld van de groningse indieband zit nu vol krassen, butsen en barsten. Omineuze electronicawolken en glitches dienen als achtergrond voor songs die knarsen en piepen en gruizige verhalen vertellen over uit elkaar vallende levens en relaties, in een productie die beslist donker en zompig genoemd kan worden. Alsof de plaat zich bewust positioneert in tijden van depressie en crisis, zoals we momenteel beleven. Helegaar geen vrolijke plaat dus. Maar de liedjes blijven onveranderlijk mooi (en ook zeker melancholiek en soms zelfs Beatle-esk), aan de gewonde stem van zanger Bart Looman blijf je kleven als aan een vliegenstrip en het album eindigt met een zonnestraal: een hart- en oorverwarmende cover van de Andrew Gold-klassieker Never let her slip away. Dat doen we dan ook niet: audiotransparent is here to stay. 4/5