Wie Audiotransparent heeft zien optreden, zal de ingetogen muzikanten niet snel met een vechtpartij in verband brengen. Toch leidde een nieuw ingeslagen muzikale weg tot losse handjes van de Groningers tijdens het opnameproces van hun nieuwe plaat. Met bloedneuzen boven mengtafels en ontslagen producers als gevolg. Hoe rock-’n-roll wil je het hebben?

Voor de derde keer vindt dit Groningse kwartet zichzelf opnieuw uit. Wat ooit startte als een band die uitblonk in verstilde songs vol melancholieke woorden en traag voortslepende klanken, daar is de groep sinds 2003 via postrock en slowcore met meeslepende melodieën opgeschoven richting spannende indiepop.

Vergeet die naam even: audiotransparent is een stuk minder transparant dan voorheen. Het op de twee voorgaande cd’s zo rustige, melancholieke geluidsbeeld van de groningse indieband zit nu vol krassen, butsen en barsten.

Audiotransparent gooide bij het maken van Chekhov Guns alle regels overboord. In plaats van de vaste bezetting van drum, gitaar, bas, viool en zang kreeg ieder nummer op deze plaat ‘alleen wat het nodig had’.

Audiotransparent slaat met Chekhov Guns een nieuw hoofdstuk in het muzikale boek open. Twee jaar heeft de Groninger band gedaan over de opvolger van het goed ontvangen Nevland.

Tijdens de opnamen van ‘Checkhov Guns’ liepen de emoties bij Audiotransparent zo hoog op dat er klappen vielen en er bloed van de mengtafel moest worden verwijderd.

Dat verklaart wellicht de broeierige spanning op dit derde studioalbum van de Groningse gitaarband, die nu een meer songgerichte koers vaart dan op de eerste twee sferische albums.